Magnetyzm

Antologia poświęcona jest doktrynie magnetyzmu zwierzęcego, której podstawy sformułował pod koniec XVIII wieku Franz Anton Mesmer. Choć określany dziś mianem pseudonauki, magnetyzm zwierzęcy wywarł ogromny wpływ na dziewiętnastowieczną kulturę Zachodu, a działalność Mesmera i jego uczniów pozostaje ważnym rozdziałem w historii badań nad hipnozą. Fragmenty zawarte w antologii zaczerpnięte zostały z utworów literackich, rozpraw naukowych i filozoficznych, prasy, prywatnej korespondencji. Najstarszy tekst pochodzi z 1775 roku (list Mesmera do Johanna Christopha Unzera d’Altona), najmłodszy – z 1930 roku (nowela Tomasza Manna Mario i czarodziej). Zgromadzeniu w jednym miejscu wyimków z tak różnorodnych gatunkowo i odległych czasowo źródeł przyświecała idea stworzenia katalogu obrazów i tropów, charakterystycznych dla pewnego imaginarium, które z czasem powstało wokół seansów magnetycznych.